خاطرات تلخ روزهای اعتیاد

نفسم تنگی می کرد . بدنم سنگین شده بود سست و بیحال، دیگر قدرتی در وجودم احساس نمی کردم  مواد تمام تار و پودم را درگیر کرده بود اگر شب مصرف نمی کردم خوابم نمی برد . اگر مصرف نمی کردم توان صحبت کردن و خوردن را هم نداشتم .من یک مصرف کننده شده بودم مصرف کننده ای که هم خانواده داشت هم فرزند و در کانون گرم خانواده درگیر این مسئله شده بود
 بخاطر دل دردي ساده به دکتر مراجعه کردم ، به دستور دکتر رژیم غذایی گرفتم  چون نظر او این بود که معده ات مشکل دارد . حدود 6 ماه رژیم گرفتم و دارو خوردم . اما همچنان درد سر جایش بود ، بابررسی بيشتر و آندوسکوپی نتیجه گرفتند که عصبی است و اصلا مشکل دیگری ندارم حالا زمانيكه درد تمام وجودم را میگرفت همه فکر می  کردند که من عصبی شده ام ، و درد که شروع می شد مرا به نزدیکترین کلینیک یا بیمارستان می بردند  و انواع امپول های آرام بخش را به من تزریق می کردند ، چندین بار هم که امپول های زیر جلدی برایم زدند که صدای فریاد من از درد تمام سقف بیمارستان را به لرزه در اورد  چرا ؟ من عصبی بودم و نه مشکل دیگری داشتم ، دارو برايم هیچ کاری نمی کرد .
با پیشنهاد اطرافیان به گیاهان دارویی پناه بردم مثل بادیان، ذنیان و ... اما کم و بیش دردها تکرار می شد . مدتها گذشت و این درد لعنتی را با خود حمل می کردم، تااينکه هنگام درد یکی دو پک تریاک کشیدم آنچنان سریع آرام شدم که باور کردنی نبود، چندین بار این درد را با تریاک آرام کردم طوری که ترجیح دادم بجای خوردن دارو ها و تزریق آمپولها ، فقط در موقع درد كمي مصرف کنم ، تا ارام بگیرم ، این دردها مکرر ادامه داشت تا اینکه دیگر دوست داشتم اگر دردی هم ندارم مصرف کنم، چه درد داشتم و چه نداشتم مواد را دوست داشتم و توسط آن برای خودم آرامش را طلب می کردم اما غافل از اینکه از چاله ای در چاهی افتاده بودم ، در مسیری قرار گرفته بودم که انتهای آن به نا کجا آباد ختم می شد. من اصلا مواد را نمی شناختم ، نمی دانستم وقتی که مصرف می کردم چه تخریبی در من به وجود می آید و زیبا رویی را می دیدم که عجوزه ای بیش نبود . گرفتار جادویی شده بودم که خودم هم نمی دانستم در دامن آنم .
این مسیري بود که خودم با جهالت خودم انتخاب کرده بودم . مسیری که مرا از همه عزیزانم دور می کرد و مرا به اسفل السافلین هدایت می کرد ، به راستی آن موقع هیچ وقت فکر این را نمی کردم که شاید یک روزی ممکن است من هم معتاد شوم ، و فکر می کردم من با دیگران فرق دارم و یا تافته ای جدا بافته ام و این مشکل برای من به وجود نمی اید .
 در یک میهمانی روز که به نیمه رسید احساس کردم سردم شده و بیحالم ، استخوان های بدنم تیر می کشد خمیازه، دلشوره و کسلی سراغم آمده بود دلم یک چیزی می خواست ، یک گم کرده داشتم که برایم خیلی مهم بود کم کم دل دردها شدید شد . سریعا از آنجا به منزل خودمان رفتم همین که رسیدم مصرف کردم ،آرام شدم و تمام مشکلاتم حل شد تصمیم گرفتم که هیچ کجا نروم که راحت باشم این مصرف ها که در ابتدا درموقع درد بود دیگر هر روزه شده بود مدتی گذشت و طی چند ماه تبدیل به روزی 2بار شد . حتی برای انجام دادن کارهای منزل هم نیاز به مواد پیدا کرده بودم و مصرف می کردم . سالها گذشت و من همچنان مصرف می کردم . افکارم ضایع شده بود ، دردهایم بیشتر شد بود ، دیگر نمی توانستم خوب فکر کنم  یا به چیز درستی فکر کنم ، که مرا به جایی برساند ، حالا دیگر مصرف من 10 برابر شده بود . مواد دیگر حالت مسکن و ارام بخشی برايم نداشت
احساس پوچی و بی ارزشی می کردم و می گفتم اصلا خدا چرا مرا افریده این همه بنده به این خوبی دارد مرا می خواهد چه کار ؟نفس من طلب مواد می کرد  و من هم می کشیدم و حرف عقل دیگر خریداری نداشت .
همه را در مقابل خودم می دیدم ، آنها را گناه کار می دانستم همه را مسئول بدبختی خودم می دانستم ، از همه توقع داشتم ، و از همه طلب کار بودم  این بازی حدود 10 سال ادامه داشت و مشکلات و ناهنجاری های اعتیاد را که بسیار سنگین بود بر دوش خود میکشیدم با خیلی ها قطع رابطه کرده بودم تنها شده بودم اگر کسی زنگ خانه مان را میزد از ترس می مردم از صدای آیفون منزل که به صدا در می امد لال می شدم و می لرزیدم که مبادا کسی وارد خانه بشود . هزار تا بد و بیراه به خودم می گفتم مردم را دوست نداشتم چون من با انها فرق می کردم تقریبا کسی نمی دانست که من مصرف کننده هستم من در خفا و پنهانی مصرف ميكردم
دیگر نمی دانستم چه کنم ؟ تا ظهر می خوابیدم  ، بیدار که می شدم با یک دنیا کسلی کمی مصرف می کردم تا بتوانم راه بروم ، کمی از  کارهایم را انجام می دادم و دوباره می کشیدم همینطور تا شب ادامه پیدا می کرد شب هم غذا درست کردن و کار و دوباره مصرف تاموقعی که هوا روشن می شد ، و همه می خواستند سر کار بروند گاهی صدای اذان صبح را می شنیدم نا خود اگاه اشک می ریختم ، دلم مالامال غم می شد خدا را صدا ميزدم ، می گفتم چه کنم خدایا من آبرو دارم ، من کجا بروم ؟ به که بگویم ؟ چه کسی غم مرا درک می کند ، چه کسی می فهمد من چه ميگویم .
خواب یک مصرف کننده با خواب فرد معمولی فرق می کند . آرامش ندارد و احساس خوبی به انسان دست نمی دهد ساعتش با ساعت خواب دیگران میزان نيست برای همین از خوابم هم بدم می آمد جلوی آینه ای می رفتم صورتم را بشویم رنگ پوستم لکه لکه و تیره شده بود .وزنم به میزان زیادی کاهش پیدا کرده بود چشمانم گود افتاده و زرد شده بود ، صورتی  بی فروغ و روحیه ای بسیار غم آلود و گرفته .چهره ام در مقایسه با قبل از مصرف مواد قابل مقایسه نبود این مسئله را همه ميدانستند ولی من فکر می کردم هیچ کس نمی داند و نمی فهمد .
روزانه بیش از 2 یا 3 گرم مصرف تریاک داشتم ، اگر شیره بود شیره می کشیدم اگر جایی بود که نمی شد بکشم می خوردم
بدنم ، سنگین و کند شده بود هیچ شور و فعالیتی درونم احساس نمی کردم .
 
حدود 7 سال مصرف کننده بودم ، مشکلی پیش آمد که باید هر چه زودتر جراحی می کردم و جز این راهی نداشت . شرایط خیلی بد بود و چاره ای نداشتم .
بعد از جراحی درد آنقدر شديد شد که توان فریاد هم نداشتم نفسم بند امده بود فقط به همسرم اشاره می کردم زود چند پوک بده بکشم شاید آرام شم . گفت چه می گویی توی بیمارستان که جای این چیزها نیست التماس می کردم درد خیلی شدید بود  دیگر نایی برایم نمانده بود  گفت اینجا که نمی شود بوی تریاک همه جا را پر می کند نمی دانستم از کجا این فکر به ذهن من رسید که حالا هنوز با یاد آن موضوع خنده ام می گیرد . واقعا نمی دانم  نفس چگونه خواسته اش را به هر نحوی شده طلب ميکند و راه حل های متفاوتی هم در این راستا به ذهن می رسد . و من متعجبم !! به همسرم گفتم : دوتا فقط دوتا دود مرا ارام میکند  او گفت اخر چطوری اینجا سیخ و قرقری بیاورم؟ بین این همه بیمار و پرستار ؟ گفتم سیخ و قرقری نمی خواهد یک هویه بیار اینجا بزن به برق و یک کاغذ لوله کن ، سریع تمام می شود زود باش ، تورا به خدا دارم می میرم ، او دلش برایم می سوخت از درد من رنج می کشید . پیشنهاد یک مسکن داد گفتم نه ، من از آمپول و دارو حالم به هم می خورد کمی تریاک در آب جوش حل کرد و در دهانم ریخت ولی چون تازه به هوش آمده بودم حالت تهوع هم داشتم همه را برگردان کردم . و حالم هم خیلی بد شد و در نهایت به من مسکن تزریق کردند .
وقتی من از همه دور افتاده شدم و فاصله گرفته بودم درد و رنجی را تحمل می کردم که هیچ کس نه می دید و نه می فهمید من برای مصرف کردنم باج سنگینی  را پرداخت می کردم ، اصلا صبح را نمی دیدم شب را دوست داشتم ، که همه خوابیده بودند من آنموقع احساس امنیت می کردم و هیچ صدايی اطرافم نبود و خودم بودم و تمام ساعات شب ، که یا کار می کردم یا قصه های تلخ و تنفر از دیگران را برای خود می بافتم ، که  کی بد است ، کی نامهربان است ،کی باید برای من چه میکرد ؟  کي باید به داد من می رسید کی از من دوری می کند ؟ دنیا چقدر بی وفاست و من اسیر ودرگیر چیزی شده بودم که فکر می کردم که فقط من هستم و فقط این مسئله مال من است انرا ننگ می دانستم واز خودم هم بدم می آمد ولی چاره ای نداشتم ، گریه می کردم و با خود می گفتم خدایا این چه بدبختی بود که سراغ من آمد ، این چه بلایی بود که من درگیر آن شدم و این چه راهی بود که من ندانسته در آن افتاده بودم

ادامه دارد....
www.c60.ir